duidelijkheid en verblinding

Dit is niet onmiddellijk hoe ik naar mezelf kijk als een hoopvol iemand, dat was ook niet geheel wat ze bedoelde. Ze gaf me terug dat ze onder de indruk was dat ik altijd hoop had gehad.

Ik veroordeel(de) mezelf vaak om het koesteren van valse hoop. Een totaal van de pot gerukt idee waarin ik blijf geloven omdat ik zo hard zoek dat ik er toch bewijs voor vind. Zaken zijn niet zwart wit dus vond ik meestal in het donkerste zwart iets wit en in het wit kan ik ook zwart zien. Achteraf was ik dan veroordelend, waarom hield ik zo lang vast aan iets dat onaangenaam was en mijn energie opat. Ik ging zo diep in het zwart om er toch ergens het licht te vinden. 

Ergens onderweg leerde ik dat hoop geen gevoel is maar een gedragspatroon. Dus maak ik nu even de conclusie dat valse hoop dat ook is. De eigenschappen van hoop zijn: ik weet wat het doel is, ik ben flexibel om daar naar toe te werken en ik weet dat ik met tegenslagen ga moeten omgaan. Nu vertaal ik het naar valse hoop: Ik weet ook wat het doel (dat ik wil intact houden), ik stop heel veel energie in dat zo te houden en ik negeer het tegendeel ook al is dit veel groter. Oh, ja hier zit een laag veroordeling naar mezelf in. 

Op momenten in het verleden dat ik inzag dat het hopeloos was, vaak na een lang pad van het bovenstaande patroon, dan kan ik snel schakelen en er uit stappen. Er uitstappen is niet hetzelfde als er niet meer instappen. Het was de realisatie dat wanneer ik in de zwarte context blijf me niet ga voelen hoe ik me wil voelen en waar ik recht op heb. Ik wou me gezien, gewaardeerd en gehoord voelen. Toen ik eindelijk doorhad dat ik geen impact had of op geen enkele manier de zwarte omstandigheden kon veranderen, was het duidelijk: dit is hopeloos.

De herhaling van dit valse hoop patroon liet me wanhoop ervaren. Dit is een verpletterend gevoel dat niets zin heeft en dat het altijd zo zwart zal blijven. Wat ik ook doe, deed of nog zou kunnen doen, waar ik nood en recht op heb, gaat zich niet laten zien. Dit is pijnlijk onaangenaam en alle energie vloeit weg. 

Ik had deze ervaring geregeld in het verleden. Is dat fijn nee? Maar het was wel zo. Door dit stukje van het verleden te laten zijn. In heel kleine hapjes daarbij aanwezig zijn. De wanhoop, dit uiterst onaangename gevoel, laten zijn. Door er zacht, warm en herhaaldelijk bij aanwezig te zijn, loste de verpletterende wurggreep zich. En ik kon dit patroon en de wederkerigheid ervan in het verleden laten. 

Nu kan ik zien dat door de wanhoop te laten zijn, ik de hoop terug heb gekregen. 

De hoop oefende ik ook door kleding te maken voor mezelf. Omdat het valse hoop verhaal van de confectiemode me geen kleding gaf die paste. Wat toch het doel van kleding is. Door te zoeken en te blijven proberen maakte ik kleding die past en me laat zien en zijn. Ik had de interesse en de vaardigheden om dit te doen, anders was ik ook in mode wanhoop gevallen. 

Na er een nachtje over te slapen merk ik op dat er gemis is, naar die valse hoop. De grote dromen, verwachtingen, verlangens en aannames die ik koste wat kost bevestigd zag in mijn leven. Soms is het nodig om de realiteit te negeren en zo te kijken naar wat je zou willen om net in die omgeving te overleven. Een verhaal dat ik mezelf laat geloven over de wereld, hielp me om in die wereld te blijven. Blijven energie stoppen in ideeën die ver van de realiteit staan, omdat ik denk zo die te creëren. Ik merk dat ik het veroordeel en dat ik het mis. Dit was zo een kracht en overlevingsdrang, die duidelijkheid en verblinding gaf. Wat is het soms aangenaam om in de wereld van de concepten te zweven. En weg te zijn van de frustratie, alledaagsheid en ongemakken van deze aardse wereld. Ik mis die krachtige als van een andere laag energie. 

Suitably yours,

Annelies