verinnerlijking

In een tweedehands winkel kwam ik een kleedje tegen dat ik droeg toen ik 18 jaar was. Ik vond het nog altijd mooi in linnen met geprinte streepjes. Opslag herinnerde ik me ook waarom ik dit niet meer droeg. Omdat een oudere man daar een zeer ongepaste opmerking over me had gemaakt toen ik het aan had. 

Zelfs nu ben ik aan het twijfelen of ik moet schrijven wat die vreemde tegen me zei op straat. Ik zit nu een beetje ongemakkelijk naar deze tekst te kijken. Zijn opmerking was ongepast en onbeleefd. De reden dat ik het moeilijk vind om het te schrijven is omdat het nog altijd pijnlijk is om zo benoemd te worden door een ander. 

Ik was een rondlopend lichaamsdeel voor die ander. Het was een echte zomerdag en ik wandelde in de zon en genoot van beiden, toen kruiste ik die man op het voetpad en kreeg ik dat te horen.  Al het voorgaande ging ineens weg, ik herinner me nu zelfs nog dat ik het koud kreeg, voor iemand die niet goed tegen de zon kan, zeer vreemd. 

Hij dwong me mee te gaan in zijn manier van naar me kijken door het zo tegen me te communiceren. Had ik dan liever gehad dat hij dat in stilte dacht en dat ik het niet wist. Wel dat laatste weet je ook door non-verbale signalen. Ik wil eigenlijk tot op vandaag niet, dat iemand die ik nooit wil leren kennen deel wordt van mijn verhaal. Omdat het mijn verhaal veranderd heeft. 

Hoe, ik mis tikte eerst hoer, komt het verhaal van een totaal onbekende ongewenste andere zo binnen in mijn narratief gewandeld. Omdat ik toen niet wist dat die twee redenen waren om niet te luisteren. 

Ik heb dat kleedje nooit meer gedragen en zelfs niet in het kringloopsysteem gebracht. Het weggooien gaf me een beetje controle over het idee dat deze situatie zich niet meer zou herhalen.  En daarmee bevestigde ik ook het onderliggende idee, dat ik dit op de een of andere manier had veroorzaakt. Dat anderen zomaar mijn verhaal kunnen, mogen en zullen binnen wandelen. 

Had iemand gezegd dat mijn kleding lelijk, te extravagant, goedkoop of raar was, dan was deze niet in de vuilbak beland. Dat had ik in een groot deel van de gevallen kunnen plaatsen als een verschil in smaak. Ik zou het niet fijn gevonden hebben maar kon ook wel zien dat ik kleding draag die niet door de grote groep van de omgeving gedragen wordt. Ik zou die communicator dan zien als iemand waarmee ik niet hetzelfde denk over kleding. Elk ons eigen verhaal. 

Waarom is het dan dat een te intieme opmerking van iemand waar ik nooit aan zou denken om intiem mee te zijn, wel binnen komt. Is het leeftijd? Nee, als ik nu iemand, meestal een man, naar me zie kijken en me inbeeldt dat hij iets gelijkaardigs bedenkt, heeft het effect op me.  Het maakt me kwaad dat ik zo bekeken wordt en dat hij dat normaal vindt. Nu doe ik weer. Zijn verhaal en zijn door mij ingevulde verhaal hebben alweer invloed op me.

Wat als dit een gewoonte is? Door herhaaldelijk het te doen dit verinnerlijken van een uiterlijke opmerking. Gewoontes ontstaan door heel vaak iets op eenzelfde manier te doen. Zo komt dat in ons systeem en moeten we daar al geen aandacht meer aan geven. Dit is ongelofelijk handig, zeker als het gaat om tanden poetsen, fietsen en andere dagelijkse handelingen. En het werk dus ook voor gedachten. 

Ik heb blijkbaar de gewoonte om iets dat iemand van mij vindt als die me ziet, zonder na te denken over binnen te nemen. Waarna ik er ga nadenken en moet ik er een positie tegenover gaan innemen.  Het zien worden door een ander glijdt bijna automatisch in het gevoel wat er mis is met me. 

En zo kwam ik een raderwerk van buiten mijn controle en verantwoordelijkheid terecht. Wat hij uitsprak tegen me was van hem en zo ook zijn ligt het in zijn handen. En het zit in mijn handelingen dat ik dit binnen neem. En dat dient me niet en daar ga ik nu veel zachtheid aan geven. Met als doel om een nieuw wel dienende gewoonte aan te maken.

Suitably yours,

Annelies