onverbonden mode

In een podcast hoorde ik een influencer zeggen: foto’s en verhalen delen over mijn eigen leven geeft me energie, net als het in interactie gaan met mensen die erop reageren. En soms heb ik periodes dat ik enkel deel en niet naar anderen kijk omdat het te verwarrend is. 

Deze manier van omgaan met sociale media deed me aan de mode zelf denken. Iemand deelt een creatie en anderen reageren daarop door bv het te kopen of het te gebruiken voor een fotoshoot. 

Vaak wordt aan sociale media verweten dat deze een verkeerd beeld geven van mensen, aanzetten tot meer en meer dat vaak dan nog eens zo goedkoop en snel mogelijk geleverd moet worden. We zien hen onder andere ook als verantwoordelijk voor de stijgende cijfers in mentaal minderzijn. 

Toen ik de uitleg van de influencer hoorde, dacht ik onmiddellijk: dit is een onverbonden verbinding. En eerlijk, dit is niet fair om zo met mensen om te gaan, wat ik dus ook over de mode denk.

Je voelt je verbonden met een ander wanneer het onder andere wederkerig is. Dit hoeft niet gelijkwaardig wederkerig te zijn, maar er moet ook ruimte zijn voor de ander zijn verhaal. Stel je voor dat in een vriendschapsrelatie de ene altijd haar verhaal deelt en dat er totaal geen oor is voor jouw verhaal. Dan is dat gewoon geen vriendschap. En wat is net de basis van mentaal welzijn: in verbinding staan met anderen. 

Zowel de sociale media als de influencer beweren nergens te verbinden. In tegenstelling tot de mode wel. Die verkoopt met een ondertoon van erbij horen. Alhoewel de ontwerpers net als de influencers dit verhaal niet vertellen, is het het systeem mode dat gebruikmaakt van dit gevoel. Als je zo doet, je zo kleedt en zo verder dan hoor je erbij. Dit is niet wat ik lees in de gedachte van de influencer en ik weet dat modeontwerpers niet zo denken. 

Ze willen dat mensen kiezen voor hun creatie om ze deze te dragen, niet vanuit een gevoel van verplichting. Is het dan het gevoel zoals ik daarnet had op de snelweg. Ik kwam in de buurt van de afslag die ik ging nemen. Er was een hoeveelheid aan auto’s in een ritme dat mijn eerste conclusie was, hier is geen plaats voor me. En door te pinken en plaats in te nemen, wordt er ruimte gemaakt. Het kan soms de indruk geven dat er geen plaats is voor jouw eigenheid. Omdat de sociale media en de mode niet eens weten dat je bestaat als je het niet laat zien. 

Het is een risico nemen om die pinker op te zetten en in te voegen, ook al weet je dat het voorgaande keren goed uitdraaide. Je kan energie verliezen door de reacties van anderen op je voorgrond te plaatsen. Voor je veiligheid moet je ze in de radar of je spiegels bekijken, maar laat die niet te dicht komen. 

Ik had de indruk dat die sliert aan auto’s geen ruimte voor me had. Maar vraag het aan die individuele bestuurders of dit ook zo was. Of zij een verbonden gevoel hadden met de andere voertuigen in die bewegende rij. Ik weet dat het antwoord ontkennend is. Omdat erbij willen horen een gevoel is dat je enkel hebt wanneer je buiten een groep staat. In de groep voel je van mens tot mens verbinding of heb je ook het gevoel dat je er buiten staat. 

Het gevoel En nu hoor ik erbij bestaat niet. Er is verbinding van mens tot mens, wanneer je gezien en gewaardeerd voelt. Of er is de ervaring van ik ben een van de auto’s in de sliert en zonder dat ik het weet benoemt een ander me als een deel van de groep.

Zet jij je pinkers op en ga je in interactie met die ontwerper? voeg je je tussen de anderen neem je het risico dit te doen op je eigen manier?

Suitably yours,

Annelies